Kruispunt (Dutch)

Laat ons niet vergaan
de dromen die er bestaan
in onze gedachten
vol superkrachten
want geen opdracht
is nu volbracht

en nu aan dit kruispunt
nee ‘t is maar een leerpunt
voor het wordt een spelpunt
tussen die nachten
die we verwachten

Hij hoort wel een geluid
misschien van die jongen die zich afsluit
ergens onder de brandende zon affluit
onlangs gaan we vooruit
met onze hoop als een ruit

maar laat ons niet rijmen
om dit gedicht te eindigen
dat kan onze regel beschadigen
want dit is maar een verkondiging
dat wij uw gedachten goed gaan behartigen

© Prince Kenny

ERGENS IN MASERU – EEN LIEFDESVERHAAL (DUTCH)

Jonas woonde in een piepklein dorp in Maseru. Dit dorpje was de verzamelplaats voor alle andere naburige dorpen. Op grote gelegenheden kwamen er veel mensen om mee te vieren. Hij was ook de enige zoon van de dorpskoning. Hij was dus een prins of met andere woorden een koning in afwachting, maar hij wou dat iedereen hem Jonas noemde. Hij vond titels overbodig. Hij wou ook dat iedereen hem als gewone  burger beschouwde. Jonas was een brave jongen en zijn creativiteit kende geen grenzen.

Als toekomstige opvolger van zijn vader werd hij populair in het dorp. Zijn moeder was trots op hem, vooral voor de goede uitslag die hij op school haalde. Elk lid van het koningshuis wist dat hij in de toekomst zou gedwongen worden om een punt achter zijn studies te zetten. Er waren een aantal rituelen en normen die altijd moesten gerespecteerd worden. Jonas wist daar niets van. Volgens zijn vader was hij nog te jong om de rituelen beter te kunnen verstaan. Hij beloofde hem alles te vertellen als hij wat ouder werd.

Enkel jaren later stierf de koning. Voor velen in het dorpje bleef zijn dood een mysterie. Voor Jonas betekende het dat hij nu aan de macht moest komen. Hij was inmiddels vierentwintig. Hij stelde voor zijn studies en het koningschap te communiceren. Volgens de opperpriester van het dorpje mocht dat niet. De opperpriester gaf ook mee dat hij niet kon trouwen met iemand van een ander dorp. Intussen was Jonas al een relatie begonnen met Asalo. Ze waren stapelverliefd.Ze was afkomstig van een van de naburige dorpen. Te voet duurde het drie uur om daar te kunnen geraken. Het was dus ver.

Jonas besloot om zelf naar het dorp van Asalo te gaan om het te vertellen. Hij wou niemand sturen naar daar. Hij was er zeker van dat die persoon het geheim zou verklappen. Na zij aankomst in het dorp van Asalo maakte hij zijn plan aan Asalo. Hij wou vluchten met Asalo naar andere plaats. Ze besloten om elders in het land te gaan wonen, ver van hun dorp. Voor ze hun tocht begonnen, stuurde Jonas iemand naar zijn dorpje om aan te kondigen dat hij niets te maken wou hebben met het koningschap en dat hij nooit terug zou keren.

Zijn moeder, die bijn tachtig was, kreeg een hartaanval na het horen van dit nieuws. Jonas was immers haar enige zoon en destijds kon een vrouw zijn vader niet opvolgen als koning. Jonas wist niets van wat er in zijn dorpje gebeurd maar hij was gelukkig om aan een gezin met Asalo te beginnen. Later werd zijn jonge zus koning omdat er geen andere oplossing was.

Jonas en Asalo hadden twee kinderen: een meisje en een jongen. Ze waren gelukkig en tevreden met hun keuze toen ze naar vroeger terugblikten. De situatie van toen bleek een moeilijk opdracht te zijn, maar eindelijk is het bij nhen gelukt. Ze keerden nooit terug naar hun dorp terug maar hadden contact met hun familie. Ze voelden zich thuis waar ze verbleven. “Liefde heeft rituelen en normen overwonnen”, aldus Jonas.

Lucius Annaeus Seneca – Een Moralist ?

Lucius Annaeus Seneca was een Romeinse schrijver en filosoof. Hij verdiepte zich in de details van de stoïsche filosofie. Lucius staat ook bekend als Seneca de jongere omdat zijn vader Seneca de oudere heette. Zijn vader was een bekende redenaar. Seneca was geboren in Cordoba, Spanje en had twee broers.

Op jonge leeftijd vertrok hij naar Rome om zich te specialiseren in de stoïsche filosofie. Door zijn kennis van de stoïsche filosofie bouwde hij in Rome een mooie carrière op. Hij kende ook de Latijnse dichters goed en vandaar dat hij in Latijns schreef. Zijn gezondheid was slecht en hij leed aan astma. Dat was misschien de reden waarom hij de stad verliet en naar Egypte verhuisde.

Op instigatie van Messalina was hij verbannen naar Corsica terug te keren. Corsica was toen een Romeinse provincie. Destijds schreef hij vaak open brieven aan Polybius die invloed bij Keizer Claudius had. De verbanning duurde van 41-48 en hij werd teruggeroepen om een belangrijke rol in de politiek te komen spelen. Hij was ervan overtuigd dat hij een goede invloed kan hebben. In de eerste jaren lukte het maar daarna kwam de telleurstelling van Nero die veel gruwelijke dingen deed. Seneca trok zich terug uit het politieke leven om te ontsnappen aan Nero’s waanzin. Hij werd gedwogen.

Hij was echt bekend omdat hij de stoïsche filosofie goed kende. Hij citeerde vaak het werk van Cicero en andere dichters. Hij kende geen systeem en daardoor had hij ontzettende mogelijkheden om zijn kennis uit te breiden. Hij had ook veel literaire ambitie. Hij was zich zeer bewust van zijn woordkeuze. Zijn werk overschreed alle grenzen en soms werd hij gekarakteriseerd als moralist.

Seneca schreef vaak over de natuur, gezondheid en allerlei andere zaken. In zijn zesde brief aan Lucius benadrukte hij de waarde van vriendschap en hoe wij als mensen er veel belang voor moeten stellen. Over geneeskunde schreef hij dat, we om ons te kunnen genezen, ons niet mogen laten leiden door emoties. “Een mens moet de vrijheid behouden om zelf te kunnen beslissen wat hij doet” aldus hij. In de laatste jaren van zijn leven schreef hij dikwijls over goden. Seneca probeerde de stoïsche filosofie in de praktijk te brengen. Zijn werk kan onderverdeeld worden in proza, poëzie en satire. Alhoewel veel van zijn werk is verloren gegaan, is Seneca altijd veel gelezen.

Er zijn niet veel gelijkenissen tussen hem en ik maar veel van zijn werk spreekt mij erg aan. Ik ben me zeer bewust van mijn woordkeuze en taalgebruik en daar lette hij  meestal ook goed op. Net als ik, toonde hij er veel literaire ambities voor. Het is uiteraard te hoog gegrepen als ik zeg dat ik hem ga opvolgen maar hij blijft voor mij qua literatuur een inspiratie.

EEN ZOMER OM NOOIT TE VERGETEN – EEN KORTVERHAAL.

Op een zomer wilde Pablo iets nieuws doen, iets waarvan hij kon zeggen dat hij iets bijgeleerd had. Het leren van een taal kan soms wat vermoeiend zijn. Hij dacht eraan om vrijwilligerswerk te doen. Hij wou het liefst iets dat te maken heeft met kinderen. Toen hij jong was, gaf hij soms les aan kleuters. Vandaar dat hij aan kinderen gehecht is.

Toevallig kreeg hij een mail van een kennis. De kennis vroeg of hij vrij was om deel te nemen aan een project. Destijds was Richard al op zoek naar een studentenjob maar jammer genoeg lukte het niet. Zijn identiteitskaart was ondertussen verlopen en hij moest dringend een nieuwe aanvragen. Dit duurde lang. Uiteindelijk besloot hij om deel te nemen aan het aangeboden project. Hij vond de inhoud van het project interessant. In dit project moest hij verhalen in een vreemde taal voorlezen. Later veronderstelde een medewerker dat hij iets in het Italiaans kwam voorlezen. Hij besefte dat het mooi zou zijn.

Het was een samenwerking tussen de Zomer van Antwerpen en Marius. Pablo wou ervaring opdoen en hij wilde deze kans niet laten liggen. Voor de zomer begon hij onderzoek te doen om alle nodige materialen te verzamelen. Als iemand die graag met computers werkt, raadpleegde hij enkele sites. Hij wou een eenvoudig boek in het Italiaans. Het bleek dat het lang duurde om de bestelling te krijgen. Omdat het langer duurde, besloot hij kinderboeken in de bibliotheek te gaan halen. Hij wou ze graag in het Italiaans, maar het was lastig.

Na het vertalen van enkele kortverhalen, vertaalde hij sommige ervan in het Engels. Met plezier deed hij deze taak. Hij wilde de kinderen ontmoeten maar het was nog geen zomer. Al sneller dan verwacht was het zomer. Aan de stralende gezichten van de mensen die hij op straat tegenkwam, kon hij merken dat het zomer was. Antwerpen is een stad waar veel bourgondiërs wonen en daardoor keek hij er altijd naar uit. Restaurants vol mensen en toeristen op bussen, dit is opmerkelijk in elke zomer. Deze zomer was niet anders. Hij was benieuwd naar het begin van het project. Intussen kreeg hij bevestiging dat de activiteiten zouden plaatsvinden op de Sloepenweg, net als afgesproken.

Op de dag van dit programma, vertrok hij om 14u, alhoewel zijn stuk om 16u begon. Aan de ingang ontmoette hij een vriendelijke medewerkster. Ze was benieuwd om het Italiaans te horen. Ze was leerkracht geweest en ze zei dat er Italianen in haar klas zaten. Ze was blij dat Pablo de beslissing had genomen om deel te nemen aan dit project. Ze was ook verbaasd dat Pablo zich op korte tijd goed in het Nederlands kon uitdrukken. Ze was ongelooflijk onder de indruk dat het bij hem in België zou lukken. Zo’n aanmoediging vond hij nuttig.

Toen kwamen de kinderen met hun ouders eraan. Hun ouders waren ook benieuwd hoe de activiteiten in elkaar zaten. De medewerkster begon met de inleiding en later was het Pablo’s beurt. Hij begon vlot. Wanneer de medewerkster haar verhaal in het Nederlands voorlas, las hij ook het verhaal in het Italiaans of Engels voor. Pablo leerde de kinderen hoe de dagen en de maanden in het Italiaans of Engels worden genoemd. Natuurlijk waren sommige kinderen slimmer dan anderen. Dat zorgde voor wat spanning maar de meerderheid verstond de inhoud. Pablo was daar tevreden mee.

Zoals de klok thuis tikt, tikt ze nergens, maar de tijd ging snel en het einde was nabij. Het leren kennen van de kinderen vond hij aangenaam en leerrijk. Hij was dolgelukkig dat hij zijn kinderwens vervuld had. “Zo’n ervaring kan ik nooit vergeten” aldus hij. Hij gaf toe dat hij inderdaad iets nieuws bijgeleerd had.