MY WRITE-UP ON CHIMAMANDA NGOZI ADICHIE’S BOOK ‘AMERICANAH’.

 ‘If something bigger than the farm is dug up, the barn is indeed sold’- as does this Igbo proverb reiterate. I have off-late been sparked up and revitalized on reading more books by African  writers. Upon the positive inroads by African writers across the length and breadth of the globe, I find it just logic and reasonable that I read more books by them. Over the years, we’ve witnessed the exploits by Nigerian writers on the international arena and even with the passage of time have increased in numbers. Mentioning of names would not be of much significance. I believe that Nigeria is arguably the main powerhouse of sub-Sahara African literature. As a fellow writer who is always ready to evince myself up to both the old and contemporary forms of literature, I am somewhat driven to fortify my labyrinth of memory and as said by the Nobel Laureate the late Nadine Gordimer, in order to write, you must read. I began Americanah by reading the blurb which gave me a fleeting idea of what the book fully entails. I got enthused with the theme and plot of the story. I knew certainly that the book would live up to its billing. I relished how the writer interplays the various settings of the story which span through three continents.

That makes it very breathtaking and as someone who is fairly abreast of the lives of Africans around the diaspora, I read the story through a crystal retina. In certain instances, the manner in which the writer relays the mood of the various characters makes it humourous and very much event-filled. The specimen of hope in the eyes of the characters makes it worth-while. The writer brings also into play the recent-past history of Nigeria’s ex-military government. It is just like supporting the figures with facts, and as in this case with occurrences.

In an instance, she reasserts that race is embroidered in the fabric of history and I cogitate that it seems to be sarcastically carpeted to the sustainability of man. The theme of the story portrays that of despair and rediscovery of the African self. The diction of the writer in my view appeals more to African readers than to non-African readers. Being an African, it truly gave me a vivid picture of the life of the African in a far-away land. I know with no shadow of doubt that the story is perhaps an eye-opener, that is, in a positive sense to non-African readers. But be that it may, the reader is certain to be thrilled by the theme, mannerism and the camaraderie of the various characters, of which that of the persona is no understatement to the story in its entirety. I thoroughly enjoyed each and every chapter of the book ‘Americanah’ and I would recommend it to both young and seasoned readers.

Cover Photography used © Amazon.com

Advertisements

HET RED STAR LINE MUSEUM

DE UITSTAP NAAR HET RED STAR LINE MUSEUM

Op 22 november moesten alle cursisten van NT2 niveau 2.4 aan de ingang van het nieuw Red Star Line Museum afspreken. We waren blij toen onze lerares ons vertelde dat we daar op bezoek zouden gaan. Persoonlijk had ik al over het museum op TV gehoord, dus was ik heel blij met deze uitstap. We moesten om 10u aan de ingang zijn. De bus 17 paseert nog altijd langs mijn huis, dus was ik daar gemakkelijk geraakt. Ik nam de bus om 9u30 en binnen 20 minuten raakte ik daar. Toevallig ontmoette ik sommige klasgenoten van mij in de bus en daarna babbelden we een beetje tot we de ingang van het museum bereikten. Om 10u gingen we binnen en vervolgens kwam onze lerares erbij. Ze gaf ons sommige stickers om rond onze polsen te plakken. Binnen enkele minuten kwam onze gids, die Mallika heet, ze vertelde ons de regels van het museum en daar begonnen we de excursie.
Voordat we de excursie begonnen, hadden we onze tassen al in de kastjes gezet. De gids begon met de toelichting van het museum, stap voor stap en dat vonden we heel leuk en prachtig. Ik was heel benieuwd om veel dingen over de emigratie te weten. Het verhaal over het Red Star Line Museum gaat eigenlijk over emigratie, dat wil zeggen, landverhuizers die naar Amerika wilden gaan. Het gebeurde vanaf 150 jaar geleden, einde van de 19de eeuw. Het leven in Europa was moeilijk. Dat was niet alleen in België maar ook in veel andere landen. Er waren oorlog, slechte politiek, slechte economie en veel armoede. De meeste landverhuizers wilden een nieuw leven in Amerika opbouwen, toch kostte de reis veel geld. In Antwerpen is er een grote haven en er vaarden grote boten/schepen van Antwerpen naar Amerika en Canada. Mensen kwamen uit heel Europa naar Antwerpen om een ticket te kopen naar Amerika bij de Red Star Line. Dit gebeurde tussen de jaren 1850 en 1930. Ongeveer 33 miljoen mensen verhuisden uit Europa. Twee miljoen Belgen vertrokken ook naar Amerika via de Red Star Line. Veel mensen gingen met de Red Star Line. Er waren plaatsen voor rijke mensen en ook voor arme mensen.
De arme mensen moesten beneden in het schip en de rijke mensen boven. Er was een zwembad en veel luxe. Zieke mensen mochten niet meegaan, dus waren veel mensen in Antwerpen achtergelaten. Er waren dokters aanwezig om de de passagiers te onderzoeken. Veel mensen bleven maar in Antwerpen. Albert Einstein, die een bekende wetenschapper is, was een van de passagiers die met de Red Star Line naar Amerika vertrokken. Eigenlijk kwamen sommige landverhuizers terug. Het museum verzamelt en brengt eigenlijk verhalen van mensen die uit hun land verhuizen; vroeger en vandaag want emigratie gebeurt nog steeds.

(Foto bron – bloovi,be)

LIKE CLOCKWORK

081d4-time

From the darkest dark to the lightest light, have I witnessed the ages of brawls and glee
Amid bonfires and hymns during Halloweens
recurring anually like a sudden mirage in a blizzard
Where inhabitants christened their names to ‘Hoogagogaaba’
To appear and sound more native
Like time
circulating irredeemably bright
but every now and then unconsciously dim
when missions falter
And some prospects skyrocket
or perhaps both
From the foggy agonies of the yesteryears
To the mild serenity of the tomorrows
when fallen idols crumble to dirt and shame or disrepute
And incumbent breeds yearn to touch 
the moon or the sun or the sky
since good things may come in three-some
Like time
transpiring Tanganyika and Zanzibar into Tanzania
under the tutelage of Nyerere Julius
meandering his strike amid the plots of mercenaries of his generation
the fore-bearers
who infiltrate the strongholds for freedom
or like Neruda Pablo
wording the plea of his fellow countrymen
or witnessing the maiden manned mission to space
Like clockwork
Telling the events sourced from premature silence to the most chaotic of all anarchy
Where every tick-tock relays a different story altogether
yet to be heard
Just like clockwork !