Proud Parents

She stood up with an unusual confidence,
wrapped in her typical traditional blouse
she wore a three-quarter trousers, folded at the ends,
similar to how a banker would fold his shirt at his biceps
With a Spanish gray shoe, she was good to go
To stand before the altar,
opposite the seated congregation
to read the day’s gospel
Her presence announced virtue and intelligence
And her tone, that of seasoned globetrotter,
someone who’s schooled and lived in many parts of the globe
I bet she might know all the various flags in the world
Her accent was reasonably difficult to trace but at last, it sounded Canadian
I guess she barely knows or ever visits her home country India
Her parents, obvious expats stare with great relish
beside them, is a young cool headed chap,
I could tell that he is their son, the reader’s brother
I got an inkling that they might be originally from Uttar Pradesh,
a state located in the Northern part of their country,
Lucknow is its capital, that isn’t a coincidence either
You probably haven’t heard of it but I guess you know about the Taj Mahal
Their complexion isn’t the usual ones seen in blockbuster Bollywood movies
Let me put it this way, it looked more sun-tanned or perhaps much darker
From afar, you’d assume that they are Africans or of African descents
Just like the couple seated in front of them
Well, they may be from Nepal, who knows
She continued her reading
as I looked straight in her eyes,
not with the stare of a man known to be lustful
If an uninterrupted gaze could kill,
then I guess I would have
I could hear every sound of every word more clearly
than I ever did in my phonetics class
She paused where necessary and skipped no line
She’d be a great news broadcaster I’d thought
but deep down, I knew she’d be pursuing something
related to the sciences, at UCL perhaps or even at Yale, why not
No place is ever too far for an Indian expat
let alone if it’s in the interest of his child
But all that I’m certain about is that her parents are proud of her
and that she has the entire world at her humble feet
So keep going, you young Indian lady !

Advertisements

Kruispunt (Dutch)

Laat ons niet vergaan
de dromen die er bestaan
in onze gedachten
vol superkrachten
want geen opdracht
is nu volbracht

en nu aan dit kruispunt
nee ‘t is maar een leerpunt
voor het wordt een spelpunt
tussen die nachten
die we verwachten

Hij hoort wel een geluid
misschien van die jongen die zich afsluit
ergens onder de brandende zon affluit
onlangs gaan we vooruit
met onze hoop als een ruit

maar laat ons niet rijmen
om dit gedicht te eindigen
dat kan onze regel beschadigen
want dit is maar een verkondiging
dat wij uw gedachten goed gaan behartigen

© Prince Kenny

EEN NIEUWE TAAL LEREN

Het is niet altijd gemakkelijk voor anderstaligen om een nieuwe taal te leren. Voor sommige gaat het snel en voor anderen echt langzaam. Dat hangt ervan af hoe ze de tijd voor de taal investeren.
Als ze zich in de les thuisvoelen, met de nieuwe woorden en uitleg kunnen ze de leerstof goed onthouden en ook de vragen goed kunnen beantwoorden. Dit maakt de les heel plezant en interessant. De leerkracht geeft de les op een tempo waarop iedereen kan volgen. Soms hebben ze moeite met het verstaan van de leerstof  wanneer een leerkracht iets uitlegt. Een van belangrijk moment tijdens de les is wanneer de leerkracht naast haar computer gaat om een film te laten spelen of om een opdracht te geven.
Alle studenten worden rustig en geconcentreerd omdat ze de vragen gaan beantwoorden. Wanneer het pauze is, bespreken de cursisten over de verschillende opdrachten. De ene heeftop correcte manier gedaan maar de andere heeft niet de volledige zinnen geschreven. Als een anderstalig  in Antwerpen belandt, is het volgens mij de moeite waard om Nederlands leren . Het is niet altijd gemakkelijk. Het hangt ervan af hoe ze de tijd voor de taal investeren.
Op het einde van een module, leggen de anderstaligen examen af en daarna krijgen ze de uitslagen. Na verschillende module zoals 2.3 kunnen ze bepaalde opleiding beginnen. Het is niet gemakkelijk maar het is mogelijk.Men zegt: als jij wil,jij kan.

Geschreven door : MOISEGLODIE MUNGABA

ERGENS IN MASERU – EEN LIEFDESVERHAAL (DUTCH)

Jonas woonde in een piepklein dorp in Maseru. Dit dorpje was de verzamelplaats voor alle andere naburige dorpen. Op grote gelegenheden kwamen er veel mensen om mee te vieren. Hij was ook de enige zoon van de dorpskoning. Hij was dus een prins of met andere woorden een koning in afwachting, maar hij wou dat iedereen hem Jonas noemde. Hij vond titels overbodig. Hij wou ook dat iedereen hem als gewone  burger beschouwde. Jonas was een brave jongen en zijn creativiteit kende geen grenzen.

Als toekomstige opvolger van zijn vader werd hij populair in het dorp. Zijn moeder was trots op hem, vooral voor de goede uitslag die hij op school haalde. Elk lid van het koningshuis wist dat hij in de toekomst zou gedwongen worden om een punt achter zijn studies te zetten. Er waren een aantal rituelen en normen die altijd moesten gerespecteerd worden. Jonas wist daar niets van. Volgens zijn vader was hij nog te jong om de rituelen beter te kunnen verstaan. Hij beloofde hem alles te vertellen als hij wat ouder werd.

Enkel jaren later stierf de koning. Voor velen in het dorpje bleef zijn dood een mysterie. Voor Jonas betekende het dat hij nu aan de macht moest komen. Hij was inmiddels vierentwintig. Hij stelde voor zijn studies en het koningschap te communiceren. Volgens de opperpriester van het dorpje mocht dat niet. De opperpriester gaf ook mee dat hij niet kon trouwen met iemand van een ander dorp. Intussen was Jonas al een relatie begonnen met Asalo. Ze waren stapelverliefd.Ze was afkomstig van een van de naburige dorpen. Te voet duurde het drie uur om daar te kunnen geraken. Het was dus ver.

Jonas besloot om zelf naar het dorp van Asalo te gaan om het te vertellen. Hij wou niemand sturen naar daar. Hij was er zeker van dat die persoon het geheim zou verklappen. Na zij aankomst in het dorp van Asalo maakte hij zijn plan aan Asalo. Hij wou vluchten met Asalo naar andere plaats. Ze besloten om elders in het land te gaan wonen, ver van hun dorp. Voor ze hun tocht begonnen, stuurde Jonas iemand naar zijn dorpje om aan te kondigen dat hij niets te maken wou hebben met het koningschap en dat hij nooit terug zou keren.

Zijn moeder, die bijn tachtig was, kreeg een hartaanval na het horen van dit nieuws. Jonas was immers haar enige zoon en destijds kon een vrouw zijn vader niet opvolgen als koning. Jonas wist niets van wat er in zijn dorpje gebeurd maar hij was gelukkig om aan een gezin met Asalo te beginnen. Later werd zijn jonge zus koning omdat er geen andere oplossing was.

Jonas en Asalo hadden twee kinderen: een meisje en een jongen. Ze waren gelukkig en tevreden met hun keuze toen ze naar vroeger terugblikten. De situatie van toen bleek een moeilijk opdracht te zijn, maar eindelijk is het bij nhen gelukt. Ze keerden nooit terug naar hun dorp terug maar hadden contact met hun familie. Ze voelden zich thuis waar ze verbleven. “Liefde heeft rituelen en normen overwonnen”, aldus Jonas.

EEN ZOMER OM NOOIT TE VERGETEN – EEN KORTVERHAAL.

Op een zomer wilde Pablo iets nieuws doen, iets waarvan hij kon zeggen dat hij iets bijgeleerd had. Het leren van een taal kan soms wat vermoeiend zijn. Hij dacht eraan om vrijwilligerswerk te doen. Hij wou het liefst iets dat te maken heeft met kinderen. Toen hij jong was, gaf hij soms les aan kleuters. Vandaar dat hij aan kinderen gehecht is.

Toevallig kreeg hij een mail van een kennis. De kennis vroeg of hij vrij was om deel te nemen aan een project. Destijds was Richard al op zoek naar een studentenjob maar jammer genoeg lukte het niet. Zijn identiteitskaart was ondertussen verlopen en hij moest dringend een nieuwe aanvragen. Dit duurde lang. Uiteindelijk besloot hij om deel te nemen aan het aangeboden project. Hij vond de inhoud van het project interessant. In dit project moest hij verhalen in een vreemde taal voorlezen. Later veronderstelde een medewerker dat hij iets in het Italiaans kwam voorlezen. Hij besefte dat het mooi zou zijn.

Het was een samenwerking tussen de Zomer van Antwerpen en Marius. Pablo wou ervaring opdoen en hij wilde deze kans niet laten liggen. Voor de zomer begon hij onderzoek te doen om alle nodige materialen te verzamelen. Als iemand die graag met computers werkt, raadpleegde hij enkele sites. Hij wou een eenvoudig boek in het Italiaans. Het bleek dat het lang duurde om de bestelling te krijgen. Omdat het langer duurde, besloot hij kinderboeken in de bibliotheek te gaan halen. Hij wou ze graag in het Italiaans, maar het was lastig.

Na het vertalen van enkele kortverhalen, vertaalde hij sommige ervan in het Engels. Met plezier deed hij deze taak. Hij wilde de kinderen ontmoeten maar het was nog geen zomer. Al sneller dan verwacht was het zomer. Aan de stralende gezichten van de mensen die hij op straat tegenkwam, kon hij merken dat het zomer was. Antwerpen is een stad waar veel bourgondiërs wonen en daardoor keek hij er altijd naar uit. Restaurants vol mensen en toeristen op bussen, dit is opmerkelijk in elke zomer. Deze zomer was niet anders. Hij was benieuwd naar het begin van het project. Intussen kreeg hij bevestiging dat de activiteiten zouden plaatsvinden op de Sloepenweg, net als afgesproken.

Op de dag van dit programma, vertrok hij om 14u, alhoewel zijn stuk om 16u begon. Aan de ingang ontmoette hij een vriendelijke medewerkster. Ze was benieuwd om het Italiaans te horen. Ze was leerkracht geweest en ze zei dat er Italianen in haar klas zaten. Ze was blij dat Pablo de beslissing had genomen om deel te nemen aan dit project. Ze was ook verbaasd dat Pablo zich op korte tijd goed in het Nederlands kon uitdrukken. Ze was ongelooflijk onder de indruk dat het bij hem in België zou lukken. Zo’n aanmoediging vond hij nuttig.

Toen kwamen de kinderen met hun ouders eraan. Hun ouders waren ook benieuwd hoe de activiteiten in elkaar zaten. De medewerkster begon met de inleiding en later was het Pablo’s beurt. Hij begon vlot. Wanneer de medewerkster haar verhaal in het Nederlands voorlas, las hij ook het verhaal in het Italiaans of Engels voor. Pablo leerde de kinderen hoe de dagen en de maanden in het Italiaans of Engels worden genoemd. Natuurlijk waren sommige kinderen slimmer dan anderen. Dat zorgde voor wat spanning maar de meerderheid verstond de inhoud. Pablo was daar tevreden mee.

Zoals de klok thuis tikt, tikt ze nergens, maar de tijd ging snel en het einde was nabij. Het leren kennen van de kinderen vond hij aangenaam en leerrijk. Hij was dolgelukkig dat hij zijn kinderwens vervuld had. “Zo’n ervaring kan ik nooit vergeten” aldus hij. Hij gaf toe dat hij inderdaad iets nieuws bijgeleerd had.

MIJN DAG IS BEGONNEN

 
Mijn dag is begonnen
helder is het weer
mijn dag is begonnen
als mijn wekker schudt 
mijn wereld ligt nooit stil
mijn dag is begonnen
als ik omringd met boeken ben
langs straten vol scholieren
mijn dag is begonnen
als de hemel de focus blijft
en de zon niet weigert te schijnen
mijn dag is letterlijk begonnen

HET RED STAR LINE MUSEUM

DE UITSTAP NAAR HET RED STAR LINE MUSEUM

Op 22 november moesten alle cursisten van NT2 niveau 2.4 aan de ingang van het nieuw Red Star Line Museum afspreken. We waren blij toen onze lerares ons vertelde dat we daar op bezoek zouden gaan. Persoonlijk had ik al over het museum op TV gehoord, dus was ik heel blij met deze uitstap. We moesten om 10u aan de ingang zijn. De bus 17 paseert nog altijd langs mijn huis, dus was ik daar gemakkelijk geraakt. Ik nam de bus om 9u30 en binnen 20 minuten raakte ik daar. Toevallig ontmoette ik sommige klasgenoten van mij in de bus en daarna babbelden we een beetje tot we de ingang van het museum bereikten. Om 10u gingen we binnen en vervolgens kwam onze lerares erbij. Ze gaf ons sommige stickers om rond onze polsen te plakken. Binnen enkele minuten kwam onze gids, die Mallika heet, ze vertelde ons de regels van het museum en daar begonnen we de excursie.
Voordat we de excursie begonnen, hadden we onze tassen al in de kastjes gezet. De gids begon met de toelichting van het museum, stap voor stap en dat vonden we heel leuk en prachtig. Ik was heel benieuwd om veel dingen over de emigratie te weten. Het verhaal over het Red Star Line Museum gaat eigenlijk over emigratie, dat wil zeggen, landverhuizers die naar Amerika wilden gaan. Het gebeurde vanaf 150 jaar geleden, einde van de 19de eeuw. Het leven in Europa was moeilijk. Dat was niet alleen in België maar ook in veel andere landen. Er waren oorlog, slechte politiek, slechte economie en veel armoede. De meeste landverhuizers wilden een nieuw leven in Amerika opbouwen, toch kostte de reis veel geld. In Antwerpen is er een grote haven en er vaarden grote boten/schepen van Antwerpen naar Amerika en Canada. Mensen kwamen uit heel Europa naar Antwerpen om een ticket te kopen naar Amerika bij de Red Star Line. Dit gebeurde tussen de jaren 1850 en 1930. Ongeveer 33 miljoen mensen verhuisden uit Europa. Twee miljoen Belgen vertrokken ook naar Amerika via de Red Star Line. Veel mensen gingen met de Red Star Line. Er waren plaatsen voor rijke mensen en ook voor arme mensen.
De arme mensen moesten beneden in het schip en de rijke mensen boven. Er was een zwembad en veel luxe. Zieke mensen mochten niet meegaan, dus waren veel mensen in Antwerpen achtergelaten. Er waren dokters aanwezig om de de passagiers te onderzoeken. Veel mensen bleven maar in Antwerpen. Albert Einstein, die een bekende wetenschapper is, was een van de passagiers die met de Red Star Line naar Amerika vertrokken. Eigenlijk kwamen sommige landverhuizers terug. Het museum verzamelt en brengt eigenlijk verhalen van mensen die uit hun land verhuizen; vroeger en vandaag want emigratie gebeurt nog steeds.

(Foto bron – bloovi,be)